(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 33)
ของกำนัลประเภทใดหรือ
ที่เจ้าคิดว่าจะทำให้ข้าสนใจ และอภัยให้เจ้าได้
หนึ่งในประมุขแห่งวังบุปผา เยาเยว่
เมื่อ 18 ปีก่อน
ท่านพี่อู๋หยา
เป็นหนึ่งในจอมยุทธ์แถวหน้า ของยุทธภพแล้ว
สิบสองนักษัตรออกอาละวาด ไปทั่วยุทธภพได้
ก็เพราะมีท่านอยู่
ทว่า
จู่ๆ ท่านก็หายตัวไปข้ามคืน
มีข่าวลือว่า
ท่านไปขัดใจวังบุปผาเข้า
เยาเยว่จึงตัดขาท่าน ทำให้ท่านพิการดังเช่นทุกวันนี้
ต่อมา
ข้าได้ข่าวว่าท่านตัดขาดจากโลกภายนอก เก็บตัวเงียบอยู่ในเขากุยซาน
เพื่อฝึกฝนวรยุทธ์ไร้เทียมทาน ทุกเมื่อเชื่อวัน
เดาว่าท่านคงคิดจะแก้แค้นเยาเยว่ ที่ตัดขาท่านไป
ข้ายินดีช่วยท่าน
ในการนำตัวเยาเยว่มาให้
เจ้ารู้มากทีเดียว
ถ้าเช่นนั้น ข้าอยากรู้ว่า
เจ้ามีแผนจะนำตัวเยาเยว่
มาให้ข้าได้อย่างไร
พูดตามตรง
วังบุปผาก็เป็นศัตรูของข้าเหมือนกัน
ศัตรูของศัตรูก็คือสหาย
หากเราร่วมมือกัน
ข้ารับรองได้ว่าข้าจะเอาชนะเยาเยว่
แล้วพานางมาคุกเข่า ร้องขอชีวิตต่อหน้าท่านได้แน่
ส่วนวิธีการนั้น
ข้าวางแผนไว้อย่างดีแล้ว
เราน่ะหรือสหายกัน
เจ้าสำคัญตนผิดเกินไปแล้ว
หากเจ้ามาเร็วกว่านี้สักสองสามปี
ข้าคงตกลงร่วมมือกับเจ้าแล้ว
ทว่า ตอนนี้...
ข้าจะบอกอะไรให้นะ
ก่อนดวงตะวันจะขึ้นพรุ่งนี้
ข้านี่แหละจะเผาวังบุปผา
ให้มอดไหม้เป็นเถ้าธุลี
ผู้อาวุโสเว่ย เรา...
เจ้าไม่มีสิทธิ์พูด
เจียงฉิน
เจ้าจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิต ที่เคยปั่นหัวสิบสองนักษัตร
เอาให้พวกมันตายช้าๆ อย่างทรมานนะ
- ขอรับ - ขอรับ
ท่านพ่อ
ท่านพ่อ ในนี้มีหนูด้วย
ท่านพ่อ เหตุใดในนี้มีหนูเยอะนัก
ท่านพ่อ เราตายอยู่ที่นี่แน่
จะอยู่หรือตาย สวรรค์เป็นผู้กำหนด
กลัวไปก็เท่านั้น
ท่านพ่อ ท่านกับเว่ยอู๋หยา มีเรื่องบาดหมางกัน
แล้วจะดั้นด้นมาหาเขาด้วยเหตุใด
เทียบกับเรื่องของเยาเยว่แล้ว
ความบาดหมางระหว่างข้ากับเขา มันแค่ผุยผง
อีกไม่นานเว่ยอู๋หยาก็จะได้รู้
ว่าเขาจะสังหารเยาเยว่
โดยหวังพึ่งแค่กำลังของตน อย่างเดียวไม่ได้
อีกเดี๋ยวเขาก็กลับมาหาเรา
เจ้าเป็นใคร
ข้าคือเว่ยอู๋หยา
หัวหน้าสิบสองนักษัตร
เล่าลือกันว่าประมุขแห่งวังบุปผา สง่างามหาผู้ใดเปรียบ
ดังสุภาษิตที่ว่า "ความงามของสารทฤดู ก็พลันไร้ความหมาย
เมื่อเทียบกับความงาม ของสตรีเบื้องหน้า"
เมื่อได้ยลโฉมท่าน ไม่ว่าจอมยุทธ์คนใดในโลก
ก็เป็นอันต้องเสียสติ
ข้าเคยได้รับเกียรติ
ยลโฉมท่านในยุทธภพครั้งหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นข้าสาบานกับตนเองทันทีว่า เมื่อใดที่ข้าประสบความสำเร็จ
เมื่อนั้นข้าจะมาสู่ขอท่าน
สองสามปีที่ผ่านมา ข้าฝ่าฟันอุปสรรคมามากมาย
และทำให้สิบสองนักษัตรมีชื่อขึ้นมา ด้วยกำลังของข้าเอง
ตอนนี้เราทัดเทียมกับวังบุปผาแล้ว
ข้าเลยขนสมบัติหายากจากทั่วโลก
มาเป็นสินสอดทองหมั้นในวันนี้
หวังว่าท่านจะยอมมอบความรักให้ข้า แล้วยอมแต่งงานกับข้า
อย่าได้ปฏิเสธลิขิตสวรรค์ ที่ให้เราเกิดมาคู่กันเลย
"ลิขิตสวรรค์" อย่างนั้นหรือ
สวรรค์คงตาบอดเป็นแน่แท้
ที่ยอมให้โจรหน้าตาเจ้าเล่ห์ น่าสมเพชอย่างเจ้าเกิดมา
เป็นที่อุจาดตาข้าเยี่ยงนี้
เสียชีพดีกว่าเสียเกียรติ
ท่านปฏิเสธคำขอแต่งงานของข้าได้
แต่เหตุใดต้องดูถูกข้าด้วย
เจ้ามันไม่รู้จัก ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงา
ข้าจะยอมให้หนูมาทำวังบุปผา แปดเปื้อนได้อย่างไร
ข้าอาจมีฉายาว่าชวด
แต่ถ้าเป็นเรื่องสรรพตำรา และวรยุทธ์แล้ว
ข้าก็โดดเด่นไม่น้อยไปกว่า เจียงเฟิงผู้ล่วงลับเลย
เขามีเพียงรูปโฉมที่งดงาม
แต่ข้ามีทั้งความรู้และสติปัญญา
ปากเน่าๆ ของเจ้า มิควรเอ่ยนามเจียงเฟิงออกมา
ฝีมือเจ้าช่างไร้น้ำยาเสียจริง
ไฉนถึงกล้าอ้างว่า ทัดเทียมกับวังบุปผา
คลานกลับรูหนูของเจ้าไปเสีย
เหตุใดจึงหยุดเล่า
วิ่งต่อสิ ไปต่อเร็ว
ทำอะไรของพวกเจ้าเนี่ย
ไอ้พวกอกตัญญู
กลับมาเดี๋ยวนี้
ข้าทุ่มเทฝึกฝนพวกเจ้ามาตั้งหลายปี แต่กลับสูญเปล่า
เสียชีพดีกว่าเสียเกียรติ
เยาเยว่
เจ้าตัดขาข้า
แต่ข้ากลับไม่ผูกใจเจ็บ
ทั้งยังสร้างวังใต้ดินที่ลอกแบบ มาจากวังบุปผาทุกประการให้เจ้าอีก
ชาตินี้
ข้าคงมิได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเจ้า
แต่เมื่อความตายมาถึง
เจ้ากับข้าจะต้องนอนในหลุมเดียวกัน
(วังบุปผา)
เหอลู่ เหอชวง พวกเจ้ามาทำอะไรตรงนี้
คุณชาย
โปรดระวังท่าทีตอนที่ท่านสนทนา กับท่านประมุขเยาเยว่ด้วย
- คุณชาย - คุณชาย
ท่านป้าใหญ่
ท่านป้ารอง
อู๋ชเว เหตุใดเจ้าจึงกลับมา
ทำงานที่ข้ามอบหมายให้สำเร็จแล้วหรือ
ข้ากลับมาเพราะเรื่องนี้แหละขอรับ
ข้ามีคำถามเพียงข้อเดียว
เหตุใดข้าถึงต้อง สังหารเจียงเสี่ยวหยู
วังบุปผามีความแค้นอะไรกับเขาหรือ
เขาบอกว่าวังบุปผาสังหารพ่อแม่เขา
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดท่านต้องสังหารเขาด้วย
นั่นคือสิ่งที่เจ้าสมควรถามหรือ
ข้าขอความกรุณาให้ท่านถอนคำสั่ง
เจ้าจำที่ข้าเคยสอน สมัยเจ้าเด็กๆ ไม่ได้หรือ
ห้ามขัดคำสั่งของประมุข
ดูซิว่านางคือใคร
แม่นางเถี่ย
ท่านป้าใหญ่
เหตุใดถึงทำร้ายนางเช่นนี้
เพราะนางถามคำถามเดียวกับเจ้า
ท่านประมุข
เจ้าเป็นใคร
กล้าดีอย่างไร ถึงบุกรุกเข้ามาในวังบุปผา
อยากตายอย่างนั้นหรือ
ข้าขอถามท่านได้ไหมว่าเหตุใด ฮวาอู๋ชเวต้องฆ่าเจียงเสี่ยวหยูด้วย
พวกเขากลายเป็นสหายสนิทกันแล้ว
คำสั่งของท่านไม่ต่างกับ การขอให้เขาฆ่าพี่น้องของตนเอง
หากท่านถอนคำสั่ง ข้าก็คงตายตาหลับ
ช่างเป็นสตรีที่โง่เขลาเสียจริง
บางคนเห็นความแค้น สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
ในขณะที่บางคน ให้สหายมาเป็นอันดับหนึ่ง
ท่านเป็นอย่างแรก ส่วนข้าเป็นอย่างหลัง
เจ้ารู้จักข้าดี แต่ก็ยังกล้า เข้ามาแส่อย่างนั้นหรือ
ข้าแค่อยากรู้ว่าเหตุใดท่านถึงบังคับ ให้ฮวาอู๋ชเวฆ่าเจียงเสี่ยวหยู
เพราะขุ่นแค้นอะไรหรือ เพราะสาเหตุอันใด
พวกเขาเกิดมาพร้อมความแค้นที่ฝังลึก
พวกเขาเป็นศัตรูคู่แค้นกัน
โชคชะตาฟ้าลิขิต
ให้หนึ่งในสองคนนั้นต้องเข่นฆ่าอีกคน
ฮวาอู๋ชเวไม่มีทางฆ่าเจียงเสี่ยวหยู
สองสามเดือนที่ผ่านมา เขาเปลี่ยนไปมาก
เหตุใดท่านจึงต้องทรมานเขา ด้วยการบังคับให้ทำเรื่องเช่นนี้ด้วย
เจ้าเองสินะที่ทำให้เขา เปลี่ยนไปมากเช่นนี้
เจ้ามันตัวอันตรายแสนต่ำช้า
ข้ายอมตายดีกว่าต้องเห็น สองคนนั้นเข่นฆ่ากัน
อู๋ชเว
อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม
ท่านป้าใหญ่
ความแค้นอันใด ที่ถึงขนาดเอ่ยออกมาไม่ได้
เหตุใดท่านถึงต้องทำร้ายนางด้วย
อู๋ชเว
เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
ใช่ ข้าเปลี่ยนไปแล้ว
ข้าไม่อยากทำตัวเป็นคนไร้ที่ติ แต่ไร้หัวใจอีกแล้ว
แล้วก็ไม่อยากเป็นหุ่นเชิดให้ใคร โดยที่ไม่มีความคิดเป็นของตนเอง
ข้าอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่
ในฐานะมนุษย์ที่มีชีวิตและจิตใจ
คนที่มีทั้งความรู้สึกรัก เกลียด เห็นใจ และเมตตา
อู๋ชเว เจ้าช่างโอหังนัก
พอโตขึ้นมาก็ลืมแล้วหรือ ว่าเราเป็นคนเลี้ยงเจ้ามา
ข้ามิบังอาจ
รีบขอโทษท่านป้าใหญ่เสียสิ
ท่านป้าใหญ่
ข้าไม่ได้เลี้ยงเจ้ามา เพื่อให้เจ้ามาสั่งสอนข้า
ข้าไม่ต้องการคำขอโทษของเจ้าด้วย
หากเจ้ายังนับว่าข้าเป็นป้า
ก็จงสังหารเถี่ยซินหลานเสีย
ท่านทั้งสองเลี้ยงข้ามา
ข้ามิควรขัดคำสั่งท่าน
แต่หากท่านอยากให้ข้าสังหารนาง
ข้าก็มิอาจทำเช่นนั้นได้
ข้ายินดีตายแทนนาง
ขอเพียงแค่ท่านไว้ชีวิตแม่นางเถี่ย
นี่เจ้ากล้าขู่ข้าหรือ
อู๋ชเว ตอบข้ามา
ข้ากับท่านป้าใหญ่ เคยทำไม่ดีกับเจ้าหรือเปล่า
ไม่เลยขอรับ พวกท่านดีกับข้ามาตลอด
รู้ตัวไหมว่าเจ้าทำให้ ท่านป้าใหญ่โศกเศร้าเพียงใด
เราให้เจ้าลงจากเขาไปสัมผัสโลก
ไม่นึกเลยว่าผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน เจ้าจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้
ตอนนี้เจ้าเอาแต่สนใจผู้อื่น
แล้วกลับมองท่านป้า ที่เลี้ยงเจ้ามาเป็นศัตรู
ไม่จริงเลย
ท่านกับท่านป้าใหญ่เป็นญาติผู้ใหญ่ ที่ใกล้ชิดที่สุดที่ข้ามี
อย่างนั้นหรือ
แล้วเหตุใดถึงได้ขัดคำสั่งเรา
ข้าสังหารพวกเขาไม่ได้
ไม่ว่าจะเจียงเสี่ยวหยู หรือเถี่ยซินหลาน ข้าก็ทำไม่ลง
เจ้าเด็กโง่
เจ้าจะเลิกเป็นอู๋ชเวผู้ไร้ที่ติ ที่ใครๆ ต่างก็อิจฉา
ไปเป็นชายหนุ่มโง่เขลาเหมือนคนอื่นๆ
ที่ปล่อยให้อารมณ์มาครอบงำ เพื่ออะไรกัน
หากการทำตัวไร้ที่ติต้องเป็นเช่นนี้
ข้าขอมีชีวิตที่ไม่สมบูรณ์แบบดีกว่า
อู๋ชเว เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
ข้ายังจำได้ดี...
สมัยเจ้ายังเด็กๆ ทุกคำที่เจ้าเปล่งออกมา
ทำให้เราสุขใจเหลือล้น
อู๋ชเว
เจ้าทำอะไรอยู่หรือ
ข้าอยากได้ดอกไม้นั่น
ดอกที่ใหญ่ที่สุดน่ะขอรับ
เอ้านี่
อู๋ชเว มีอะไรหรือ
รับดอกไม้จากท่านป้าใหญ่สิ
ท่านป้าใหญ่ แขนท่านเป็นอะไรหรือ
ท่านไม่สบายหรือ
ข้าเอาเข็มจิ้มตัวเองน่ะ
เพราะเหตุใดกัน
ข้ามีศัตรูอยู่ผู้หนึ่ง
ทุกครั้งที่ข้านึกถึงเขา
หัวใจข้าจะเจ็บปวด
มันเจ็บปวดจนข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ
เจ็บจนบางครั้งข้าก็คิดว่า ตายไปเสียคงจะดีกว่า
ข้าอยากลืมเขาให้ได้
จึงทำได้เพียงเอาเข็มจิ้มตัวเอง
หลังจิ้มไปหลายต่อหลายครั้ง
แขนข้าก็กลายเป็นเช่นนี้
มีรอยเข็มมากมายเหลือเกิน
ท่านคงเกลียดคนผู้นี้มากเป็นแน่
ข้าต้องขยันฝึกฝนวรยุทธ์แล้ว
เมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะได้ล้างแค้นให้ท่านได้
เจียงเสี่ยวหยูเกี่ยวข้องอย่างไร กับคนที่ท่านป้าใหญ่เกลียดหรือ
เจียงเสี่ยวหยู คือบุตรชายของคนผู้นั้น
แต่...
ข้ารู้ว่าเจ้าอยากพูดอะไร
เจียงเสี่ยวหยู ไม่ใช่คนที่ทำร้ายท่านป้าใหญ่
แต่ทว่า อู๋ชเว
ในฐานะที่เจ้าเป็นคนของวังบุปผา เจ้าจะสงสารเจียงเสี่ยวหยูไม่ได้
นี่คือโชคชะตาของเจ้า
โชคชะตาของข้าหรือ
ใช่แล้ว
บ่อยครั้งที่คนเราไม่อาจฝืนชะตาได้
แม่นางเถี่ยเป็นเช่นไรบ้าง
ไม่ต้องเป็นห่วง
เจ้าทำร้ายจิตใจท่านป้าใหญ่ได้
แต่นางมิอาจทำร้ายจิตใจเจ้าได้
เถี่ยซินหลานถูกนำตัวไปรักษา ที่ห้องรับรองแขกแล้ว
นางหายดีเมื่อใด
เจ้าก็พานางไปจากเขานี้ได้
นี่ท่านกำลังขับไล่ข้าหรือ
ท่านป้าใหญ่ฝากข้ามาบอกเจ้าว่า
เจ้าไม่ต้องไปลานาง
นางไม่อยากพบเจ้าอีก
ท่านป้าใหญ่โกรธข้าจริงๆ หรือ
เจ้าก็รู้จักวรยุทธ์ของเราดี
จะใช้วิชาหยกอำไพได้ ต้องอยู่ในสภาวะที่ไม่ขึ้นกับผู้ใด
การปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกครอบงำ จะส่งผลกระทบร้ายแรง
เจ้าทำให้นางโกรธมาก จนลมปราณของนางแปรปรวน
วันนี้นางอาเจียนออกมาเป็นเลือด หลายครั้งแล้ว
ข้าขอสาบานต่อหน้าตะวันและจันทรา
ข้า ฮวาอู๋ชเว ขอสาบานว่า จะละซึ่งความรักและผูกพัน
จะไม่ข้องแวะกับเถี่ยซินหลาน
และจะสังหารเจียงเสี่ยวหยู
จากนี้ไป ตัวข้าเป็นของหุบเขาซิ่วอวี้
และใจข้าเป็นของวังบุปผา
ข้าจะไม่ทำให้ ท่านป้าทั้งสองต้องผิดหวัง
คุณชายฮวา
ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ
ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ใช่ไหม
แผลที่คอท่าน...
เจ้าไม่น่ามาที่นี่เลย
คนนอกไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย เรื่องของวังบุปผา
แถมเจ้ายังบังอาจท้าทาย ท่านป้าทั้งสองของข้าอีก
ข้าไม่กลัวพวกนาง
ข้าเคยบอกท่านแล้ว
แม้เป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยคมมีด วันหนึ่งเราก็จะปีนถึงยอด
แม้เป็นทะเลเพลิง สักวันเราก็จะข้ามไปได้
พอได้แล้ว
อย่าพูดอะไรอีกเลย
พอเจ้าหายดีแล้ว ข้าจะให้คนพาเจ้าลงเขาไป
คุณชายฮวา
ช้าก่อน
คุณชายฮวา
ท่านป้าทั้งสองของท่านรักท่านมาก
ท่านช่วยไปขอร้องพวกนางได้ไหม
ให้พวกนางถอนคำสั่งฆ่าเซียวฮื้อยี้
พวกนางจะทำตามที่ท่านขอ
ไม่เช่นนั้นท่านก็บอกข้ามา ว่าพวกนางอยู่ที่ใด
พาข้าไปหาพวกนางหน่อย
ประมุขแห่งวังบุปผาไม่ยอมพบเจ้าหรอก
อีกอย่าง ตอนนี้พวกท่าน ก็ปลีกวิเวกบำเพ็ญเพียรอยู่
เจ้าควรรีบไปจากที่นี่เสีย
ตอนที่พวกท่านกลับมา ข้าคงไม่อาจปกป้องเจ้าได้
เหตุใดจู่ๆ ท่านถึงเย็นชา และเฉยเมยนัก
พอกลับมายังวังบุปผา
ท่านเลยกลับไปเป็นฮวาอู๋ชเว ผู้อยู่เหนือทุกคนอีกครั้งหรือ
พวกนางบังคับท่านใช่ไหม
หยุดซักไซ้ข้าได้แล้ว
หากเราไม่ได้พบกันแต่แรก
ทุกอย่างก็คงง่ายกว่านี้มากโข
ท่านเสียใจที่ได้รู้จักข้าหรือ
ใช่แล้ว
ท่านพี่
ท่านรู้สึกดีขึ้นหรือยัง
ลมปราณของข้ายังไม่สงบ
จะฝึกวิชาหยกอำไพ ระดับเก้าให้เชี่ยวชาญ
ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย
ท่าทางท่านจะโกรธอู๋ชเวมากจริงๆ
ช่วงที่ข้าออกไปนอกเขา ข้าได้รู้ว่า เยี่ยนหนานเทียนยังไม่ตาย
หากเขารอดกลับมาได้
เขาต้องกลับมาล้างแค้นเป็นแน่
หากข้าฝึกวิชาหยกอำไพระดับเก้า ที่เป็นวิชาขั้นสุดยอดไม่สำเร็จ
ก็คงรับมือกับเยี่ยนหนานเทียนได้ยาก
วิชาหยกอำไพระดับแปด
มีชื่อว่าภาวะสงบใจ
เราสองคนไม่เคย ก้าวข้ามความรักใคร่ได้เลย
ข้าเกรงว่าท่านอาจไปไม่ถึงระดับเก้า
เจ้าต่างหากที่ไม่อาจ ก้าวข้ามความรักใคร่ไปได้
สุดท้ายอู๋ชเวก็ยอมจำนนต่อเรา และไม่จากวังบุปผาไป
เจ้าคงจะโล่งใจมากสินะ
ท่านพี่ อย่างไรเสียเราก็เลี้ยงเขามา
แต่เราเลี้ยงเขามา เพื่อทำให้เขาทุกข์ทรมาน
และสังหารเจียงเสี่ยวหยู พี่น้องของตัวเองนี่
ถูกหรือไม่
ถูกแล้ว
หนู
- หนู - หนูเต็มเลย
หนู
หนูเต็มไปหมดเลย
วังบุปผามีดีแค่นี้เองหรือ
เหตุใดเยาเยว่ กับเหลียนซิงไม่อยู่ที่นี่
ค้นดูให้ทั่ว
หาให้เจอว่าพวกนาง หนีไปขาดใจตายอยู่ที่ใด
กล้าดีอย่างไร ข้าจะไม่ทน กับความสามหาวเช่นนี้
พวกเจ้าเป็นคนของเว่ยอู๋หยาใช่ไหม
ก็ฉลาดเหมือนกันนี่
เจ้าบุกรุกวังบุปผา
- ข้าจะไม่ปรานีใดๆ - ลงมือ
คุณชายฮวา
ข้าไม่อยากปลิดชีวิตใคร
แต่เจ้าวางยาและฆ่าคนมากมาย
อยากฆ่าข้าก็เอาเลยสิ
หยุดพล่ามเสียที
พวกเจ้าเป็นใคร
มีความแค้นอันใดกับวังบุปผา
เจ้าไม่น่าอ้าปากถามเลย
ข้าฆ่าฮวาอู๋ชเวไม่ได้
แต่ข้าฆ่าเจ้าได้
คุณชายฮวา
ข้ากลัวเหลือเกิน
ข้าเห็นศพนอนเกลื่อนไปหมด
ข้านึกว่า
ท่านจะถูกพวกโจรฆ่าไปเสียแล้ว
ข้าสัญญากับท่านป้าไว้แล้วว่า
จะไม่ข้องแวะกับเถี่ยซินหลาน และสังหารเจียงเสี่ยวหยู
ข้าทำเช่นนี้ไม่ได้
ข้าทำไม่ได้
เจ้าตื่นแล้วหรือ
กะแล้วว่าที่เจ้าปิดหน้า ไม่ใช่เพราะเจ้าขี้เหร่หรอก
เจ้าเรียกข้าว่าเทพธิดา
ข้าจะทำให้เจ้าผิดหวังได้อย่างไร
แต่ข้าได้ยินมาว่าพวกเทพธิดาใจดีนะ
คงไม่จับใครมัดกับต้นไม้
ข้าเป็นเทพธิดา ที่ชอบเอาคนเป็นๆ มาทำเป็นปุ๋ย
มัดเจ้าไว้หนึ่งวันหนึ่งคืน จะทำให้ดอกไม้ข้าเบ่งบาน
จะตายอยู่รอมร่อแล้ว ยังหัวเราะออกอีกหรือ
แม่นาง
เจ้าขู่คนไม่เก่งเอาเสียเลยนะ
ข้ากำลังจะจับเจ้าถลกหนังทั้งเป็น และเลาะกระดูกเจ้าออกอยู่แล้ว
คิดว่าข้าแค่จะขู่ให้กลัวหรือ
ก็เห็นๆ อยู่ ว่าเจ้าชอบข้าเข้าแล้ว
จะฆ่าข้าได้ลงคอหรืออย่างไร
- อย่างนั้นหรือ - ไม่ใช่หรอกหรือ
หากเจ้าฉลาดนัก
เหตุใดไม่รู้เล่า ว่ามีกับดักอยู่บนพื้น
แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่เห็น
- แปลว่าเจ้าจงใจติดกับดักหรือ - ก็ใช่น่ะสิ
ข้าไม่อยากตาย ด้วยน้ำมือของเว่ยอู๋หยา
แล้วเจ้าไม่รู้หรือว่า ข้าคือหมาป่าห่มหนังแกะ
ถึงอย่างนั้น
ก็ยังดีกว่ากรงเล็บของเว่ยอู๋หยา
พนันเลยว่ามันอาบยาพิษไว้ด้วย
หากเป็นเรื่องไหวพริบเชาวน์ปัญญา และกลยุทธ์สุดชาญฉลาด
ไม่มีผู้ใดเหนือเจ้าจริงๆ
ใครๆ ถึงได้เรียกข้าว่า ชายผู้หลักแหลมที่สุดในโลก
ทำอะไรของเจ้าน่ะ
เจ้ามัดข้าไว้ตั้งนาน เพิ่งจะมาช่วยข้า
แสดงว่าเจ้าต้องให้ข้ากินยาถอนพิษ ตั้งแต่ก่อนหน้านี้เพื่อต้านพิษไว้
พอพิษจางลงไป
เจ้าก็ใช้ใบมีดทองกรีดเอาอาวุธออก
เจ้านี่หลักแหลมจริงๆ จะว่าเจ้าพูดถูกก็ได้
นี่
ปล่อยข้าไว้แบบนี้ เจ้าไม่กลัวข้าจะหนีไปหรือ
เจ้าอยากไปเมื่อใดก็เชิญเลย
ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่ไปไหน
อยู่ที่นี่ก็สบายดี
ถ้าไม่ได้ข้าช่วย
ต่อให้เจ้าหลักแหลมที่สุดในโลก ก็คงหนีความตายไม่พ้นอยู่ดี
ก็ไม่เสมอไปหรอก
ถึงเจ้าไม่ช่วยข้า ก็คงมีคนอื่นมาช่วยอยู่ดี
ใครจะโง่ช่วยเจ้ากัน
เจ้าพูดถูก
- มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะช่วยข้า - เจ้า...
แต่ต่อให้ไม่มีใครมาช่วยข้า ข้าก็ไม่ตายหรอก
ไม่เคยได้ยินที่คนเขาพูดกันหรือ
"คนดีน่ะตายไว แต่คนชั่วไม่มีวันตาย"
ความกะล่อนของเจ้านี่ ช่างน่าโมโหเสียจริง
อ้าปากสิ
นี่
เจ้าดูแลข้าแบบนี้
อย่าบอกนะว่า เจ้าตกหลุมรักข้าเข้าแล้ว
ใช่
อะไรของเจ้าเนี่ย
เหตุใดถึงไม่คิดจะปฏิเสธเลยล่ะ
หากข้าชอบเจ้า ข้าก็ควรจะเผยความรู้สึกออกไป
โดยเฉพาะถ้าคนที่ข้าชอบ ไม่ค่อยใส่ใจชีวิตตนเองเท่าใดนัก
เจ้าอาจจะตายเมื่อไหร่ก็ได้
ถ้าไม่บอกออกไปก็คงเสียดายแย่
สตรีนี่น่าปวดหัวจริงๆ
เหตุใดเจ้าถึงชอบข้าล่ะ
ข้าอยู่ที่ลำธารดอกท้อเพียงลำพัง
ข้าไม่เคยเจอใคร ที่หลักแหลมเหมือนเจ้า
หรือไม่คิดหน้าคิดหลังเท่าเจ้ามาก่อน
เจ้าตกใจสินะ ที่ข้าดูออกว่าเจ้าไม่รู้วรยุทธ์
แล้วก็ตกใจยิ่งกว่าเดิม ที่ข้าดันฝ่ากับดักต่างๆ มาได้
ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีฝีมือ ฝ่ากับดักเข้าไปในวังอู๋หยาได้
ต่อให้ฝ่าเข้าไปได้ เจ้าก็คงนึกเสียใจทีหลัง
แต่นอกจากเจ้าจะไม่นึกเสียใจแล้ว
ตอนที่เจ้าโดนอาวุธอาบยาพิษ เจ้าก็ยังยิ้มให้ข้าได้อีก
ข้าจะยอมให้คนน่าสนใจเช่นนี้ ตายเร็วได้อย่างไรกัน
ดูท่ารอยยิ้มของข้าจะใช้ได้ผลสินะ
นี่เจ้าจงใจยิ้มเพื่อให้ข้าช่วยหรือ
จะเพื่ออะไรเสียอีกล่ะ
เจ้าคิดว่ามีเหตุผลอื่น
ที่ทำให้ข้าอุตส่าห์ยิ้มให้เจ้า ทั้งๆ ที่กำลังจะตายด้วยหรือ
โกหกให้ข้าดีใจหน่อยไม่ได้หรือ
เจ้าน่าจะพูดว่าตะลึงในความงามของข้า
ก็เลยเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เจ้าช่วยชีวิตข้าแล้วนี่
ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้าแล้วล่ะ
อีกอย่าง เจ้าไม่รู้ตัวหรือ
ว่าเวลาโมโห เจ้าดูน่ารักขึ้นเยอะเลย
อันที่จริง
เท่าที่ข้าจำได้
ข้าไม่เคยยิ้มอย่างมีความสุขมาก่อน
เจ้าก็ต้องยิ้มไม่ออกอยู่แล้ว
มีเจ้าหนูน่ากลัวนั่นเป็นพ่อบุญธรรม
ใครจะไปยิ้มออกกัน
ภายนอกเขาอาจจะดูอัปลักษณ์
แต่เขาดีกับข้ามากนะ
เขาสอนข้าดีดกู่ฉิน สอนอ่านเขียน
สอนศิลปะการออกแบบกับดัก
ยาและการฝังเข็ม
เขายินดีสอนทุกอย่าง ที่ข้าอยากเรียนให้เสมอ
เขาตั้งชื่อให้เจ้าหรือ
มันเป็นชื่อของข้า
ข้าก็ต้องเลือกเองสิ
เจ้าชื่ออะไร
ในที่สุดข้าก็ได้รู้ว่า มีบางเรื่องที่เจ้าเดาไม่ออก
มันก็แค่ชื่อ
ต้องดีใจขนาดนี้เชียวหรือ
ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ที่เจ้าเดาไม่ออก
อะไรหรือ
ยัยเด็กผี
โผล่หน้าออกมานะ
ไม่เช่นนั้น...
- ไม่เช่นนั้นข้าจะ... - ข้ามาแล้ว
เจ้านี่ไม่มีความอดทนเอาเสียเลย
เจ้าว่าข้าไม่มีความอดทนหรือ
ข้าก็เป็นคนเช่นนี้แหละ
ถ้าเจ้าไม่ชอบ ก็ไปเสียสิ
มีสุภาษิตดีๆ บอกไว้ว่า
"ยิ่งอยู่ห่างไกล ใจยิ่งถวิลหา"
หากข้าไม่คิดถึงเจ้า ข้าคงไม่รีบเรียกหาเจ้าหรอก
คำพูดจอมอวดดีของเจ้า ต้องทำข้าโมโหตายก่อนแน่ๆ
ไม่เอาสิ
หากเจ้าตาย ใครจะดื่มกับข้าล่ะ
อยากให้ข้าดื่มด้วยหรือ
ถ้าเช่นนั้นก็เอาจอกมาสิ
หากเจ้าอยากดื่มกับข้า ไม่เข้ามาข้างในก่อนเล่า
อยู่ข้างนอกก็ดื่มได้เหมือนกัน
จะไปเหมือนกันได้อย่างไร
เจ้าต้องมานั่งคุยกับข้าข้างๆ นี่
เหล้าจะได้ไหลลงคอง่ายขึ้น
ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าข้าคิดถึงเจ้า
ถึงข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าก็มองเห็นข้านี่นา
ยัยเด็กผี สติเจ้าฟั่นเฟือนหรือไร
ใครจะอยากดื่มกับเจ้ากัน ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีกต่อไปแล้ว
เจ้าทำปากหวานกับข้าไปก็เท่านั้น ข้าไม่เข้าไปข้างในหรอก
ทำเป็นโกรธข้าก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน
เหตุใดไม่ยอมเข้ามาล่ะ
กลัวข้าจะกินเจ้าหรือ
ข้าไม่ใช่หลี่ต้าจุ่ยนะ
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่มนุษย์กินคน
แต่ถ้าข้ายอมเข้าไป เจ้าก็จะฉวยโอกาสหนีไปน่ะสิ
ใช่หรือไม่
ข้ารู้ว่าเจ้าจิตใจดี
แล้วก็ดีกับข้า
ถึงข้าจะขึ้นเสียงกับเจ้า เจ้าก็ไม่โมโห
แล้วเหตุใดถึงต้องขังข้าไว้ในนี้ล่ะ
ข้านึกว่าชายผู้หลักแหลมที่สุดในโลก
จะไม่ถามคำถามแบบนี้เสียอีก
ก็เจ้าชอบข้ามาก
ข้าเลยต้องถามให้เจ้าดีใจหน่อย
พอขังเจ้าไว้ในนี้ ข้าก็มีความสุขมากเลยล่ะ
เจ้ามันเด็กร้ายกาจ
เจ้านี่เจ้าเล่ห์ ยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก
เจ้าอยากเลียนแบบเซียวมีมี
ที่จับตัวผู้ชายไว้ เป็นสัตว์เลี้ยงหรือ
หากข้าทำแบบนั้น
เจ้าจะชอบไหมเล่า
ข้าขอบอกเลยว่า
เซียวมีมีเคยจับตัวข้าไว้
แต่นางก็มาตายเพราะเรื่องนั้นแหละ
ไม่มีใครในโลกนี้ขังข้าไว้ได้หรอก
ข้ารู้ว่าคงขังเจ้าไว้ ตลอดชีวิตไม่ได้
แต่ถ้าขังเจ้าไว้ได้สักครึ่งเดือน แค่นั้นข้าก็พอใจแล้ว
เจ้าคิดอะไรของเจ้าอยู่กันแน่
ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้าคิดให้ฟัง
ผู้ชายจะเริ่มรำคาญ ทุกครั้งที่ต้องเดาความคิดผู้หญิง
ถ้าเช่นนั้นก็บอกข้ามาสิ
เจ้านี่ไม่มีความอดทนเอาเสียเลย
เจ้ายังไม่หายดี
หากข้าไม่ขังเจ้าไว้ เจ้าอาจจะตายเอาได้ง่ายๆ
หมายความว่า เจ้ามีเจตนาดีอย่างนั้นสินะ
แต่เจตนาดีของเจ้า
ไม่ทำให้ข้าซาบซึ้งใจอะไรหรอกนะ
เพราะไม่ว่าข้าจะอยู่หรือตาย มันก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าเสียหน่อย
อย่าทึกทักไปว่าข้าจะสำนึกบุญคุณ ที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ล่ะ
ข้าไม่ได้มาทวงบุญคุณ
คำบรรยายโดย: นัทธมน เปรมสำราญ